Τετάρτη 17 Ιουλίου 2013
Κυριακή 14 Ιουλίου 2013
"Παράπονο" Οδυσσέας Ελύτης
Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα. Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
.Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
Που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,
Την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς,
Ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες,
Να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων,
Σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
....Δεύτερη Ζωή δεν έχει...
("Παράπονο" Οδυσσέας Ελύτης)
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα. Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
.Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
Που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,
Την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς,
Ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες,
Να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων,
Σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
....Δεύτερη Ζωή δεν έχει...
("Παράπονο" Οδυσσέας Ελύτης)
Τρίτη 9 Ιουλίου 2013
Πέμπτη 30 Μαΐου 2013
Συλλάβετε τον Σκύλο...Είναι ο εγκέφαλος.
Ο Σκύλος που δεν έχει χάσει κανένα Επεισόδιο από τις διαδηλώσεις για χρόνια
Υπήρξαν πολλές εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες των εργαζομένων στην Αθήνα, Ελλάδα, ειδικά τα τελευταία χρόνια.
Ένα ενδιαφέρον πράγμα είναι ότι υπάρχει ένα σκυλί που εντοπίζεται σε αυτές τις Διαδηλώσεις από το 2008 έως σήμερα
Υπήρξαν πολλές εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες των εργαζομένων στην Αθήνα, Ελλάδα, ειδικά τα τελευταία χρόνια.
Ένα ενδιαφέρον πράγμα είναι ότι υπάρχει ένα σκυλί που εντοπίζεται σε αυτές τις Διαδηλώσεις από το 2008 έως σήμερα
|
12 Δεκεμβρίου. 2008
|
|
17 Δεκεμβρίου. 2008
|
|
18 του Δεκέμβρη. 2008
|
|
22η Δεκεμβρίου. 2008
|
|
9 Ιαν.. 2009
|
|
4 Μάρτη. 2009
|
|
9 Μαΐου. 2009
|
6 Δεκ. 2009
|
24 Φλεβάρη. 2010
|
|
5 Μαρ.. 2010
|
|
11 Μάρ. 2010
|
Σάββατο 18 Μαΐου 2013
Η Αλαζονεία της Εξουσίας
Αληθινή ιστορία:
H ιστορία συμβαίνει γύρω στα 1880-1883.
H ιστορία συμβαίνει γύρω στα 1880-1883.
Μία γυναίκα που φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι με το σύζυγό της,
ντυμένο με έναπαλιό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και
κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν
είχαν ραντεβού.
Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι
επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.
"Θα θέλαμε να δούμε να δούμε τον πρόεδρο" είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.
"Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά.
"Θα περιμένουμε" απήντησε η γυναίκα.
Για ώρες η γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα
απογοητευτούν και θα φύγουν.
Καθώς όμως είδε ότι δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον
πρόεδρο, παρόλο που δεν το ήθελε με τίποτα.
"Ίσως αν τους δείτε για ένα λεπτό, να φύγουν" του είπε!
Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός
όσο αυτός σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους με
ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. Ο πρόεδρος στράφηκε προς
το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό.
Η γυναίκα του είπε "Είχαμε έναν γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα
χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά δυστυχώς πριν από
ένα χρόνο πέθανε απρόσμενα. Ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα
μνημείο για αυτόν στο χώρο του Πανεπιστημίου."
Ο πρόεδρος δεν συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.
"Κυρία μου" απάντησε απότομα,"δεν μπορούμε να στήνουμεαγάλματα για κάθε
άνθρωπο που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος
θα έμοιαζε με νεκροταφείο."
"Οχι" απάντησε γρήγορα η γυναίκα, "δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα.
Σκεφτήκαμε να δωρήσουμε ένα κτίριο στο Harvard."
Ο πρόεδρος γύρισε το βλεμμα του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό
φουστάνι και το φτωχικό κοστούμι καιειπε,εντονα: "Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα
πόσο κοστίζει ένα κτίριο; Έχουμε κτιρια που κοστιζουν,συνολικα,περισσότερα
από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια εδώ στο Harvard."
Για μία στιγμή η γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε ειρωνικα
.Ειχε,πλεον,φτασει η ώρα να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον
άντρα της και είπε ήρεμα:
"Μόνο τόσα χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο; Γιατί δεν
φτιάχνουμε το δικό μας τότε;"
Ο σύζυγος έγνεψε θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλαβε
ότι,μαλλον,ειχε κανει καποια τεραστια γκαφα.Ηταν,όμως,πλεον,αργα.
Ο κύριος και η κυρία Leland Stanford σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω.
Ταξίδεψαν μέχρι το Palo Alto στην Καλιφόρνια όπου ίδρυσαν το Πανεπιστήμιο
που φέρει το όνομά τους, το Πανεπιστήμιο Stanford, στη μνήμη ενός γιού τον
οποίο το Harvard είχε ξεχάσει.
Το Πανεπιστημιο Stanford,ένα από τα καλυτερα των ΗΠΑ,ιδρυθηκε το 1885.Η
συνολικη συνεισφορα του ζευγους εφθασε στα 20 εκατομμυρια δολλαρια (πανω από
400 εκατομμυρια σημερινης αξιας}.
ντυμένο με έναπαλιό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και
κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν
είχαν ραντεβού.
Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι
επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.
"Θα θέλαμε να δούμε να δούμε τον πρόεδρο" είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.
"Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά.
"Θα περιμένουμε" απήντησε η γυναίκα.
Για ώρες η γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα
απογοητευτούν και θα φύγουν.
Καθώς όμως είδε ότι δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον
πρόεδρο, παρόλο που δεν το ήθελε με τίποτα.
"Ίσως αν τους δείτε για ένα λεπτό, να φύγουν" του είπε!
Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός
όσο αυτός σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους με
ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. Ο πρόεδρος στράφηκε προς
το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό.
Η γυναίκα του είπε "Είχαμε έναν γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα
χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά δυστυχώς πριν από
ένα χρόνο πέθανε απρόσμενα. Ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα
μνημείο για αυτόν στο χώρο του Πανεπιστημίου."
Ο πρόεδρος δεν συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.
"Κυρία μου" απάντησε απότομα,"δεν μπορούμε να στήνουμεαγάλματα για κάθε
άνθρωπο που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος
θα έμοιαζε με νεκροταφείο."
"Οχι" απάντησε γρήγορα η γυναίκα, "δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα.
Σκεφτήκαμε να δωρήσουμε ένα κτίριο στο Harvard."
Ο πρόεδρος γύρισε το βλεμμα του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό
φουστάνι και το φτωχικό κοστούμι καιειπε,εντονα: "Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα
πόσο κοστίζει ένα κτίριο; Έχουμε κτιρια που κοστιζουν,συνολικα,περισσότερα
από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια εδώ στο Harvard."
Για μία στιγμή η γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε ειρωνικα
.Ειχε,πλεον,φτασει η ώρα να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον
άντρα της και είπε ήρεμα:
"Μόνο τόσα χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο; Γιατί δεν
φτιάχνουμε το δικό μας τότε;"
Ο σύζυγος έγνεψε θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλαβε
ότι,μαλλον,ειχε κανει καποια τεραστια γκαφα.Ηταν,όμως,πλεον,αργα.
Ο κύριος και η κυρία Leland Stanford σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω.
Ταξίδεψαν μέχρι το Palo Alto στην Καλιφόρνια όπου ίδρυσαν το Πανεπιστήμιο
που φέρει το όνομά τους, το Πανεπιστήμιο Stanford, στη μνήμη ενός γιού τον
οποίο το Harvard είχε ξεχάσει.
Το Πανεπιστημιο Stanford,ένα από τα καλυτερα των ΗΠΑ,ιδρυθηκε το 1885.Η
συνολικη συνεισφορα του ζευγους εφθασε στα 20 εκατομμυρια δολλαρια (πανω από
400 εκατομμυρια σημερινης αξιας}.
Παρασκευή 3 Μαΐου 2013
Πως πάει η δουλειά;
Πώς απαντούν οι επαγγελµατίες, σε περίοδο αναδουλειάς, στην ερώτηση: "πώς πάει η δουλειά;"
Φούρναρης : ψίχουλα
Μανάßης: κολοκύθια
Αγρότης: ζήσε Μάη µου να φας τριφύλλι
Ανθοπώλης: µαρασµός
Υφασµατέµπορος:πανί µε πανί
Ψαράς:ούτε λέπι
Φαρµακοποιός:µε το σταγονόµετρο
Ηλεκτρολόγος:δεν ßλέπω φως
Υδραυλικός:µούφα η δουλειά
Mηχανικός αυτοκινήτων: στο ρελαντί
Εµπορος χαλιών: Χάλια
Κοµµωτής:τρίχες
Ψιλικατζής:ψιλοπράγµατα
Νεκροθάφτης:ψόφια πράγµατα
Tυπογράφος: ούτε φύλλο
Ο απέναντι νεκροθάφτης: µεγάλη νέκρα
Βοθρατζής:σκατά
Ναυτικός: πιάσαµε πάτο
Στρατιωτικός: ßήµα σηµειωτόν
Τσατσά:πουτσες
Πόρνη:αραχνιάσαµε
Χρηµατιστής: δεκάρα τσακιστή
Πρωθυπουργός:Παραλάßαµε χάος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)